Vakantie 2007 Dominicaanse Republiek

Door: Jeroen

 

Donderdag 19 juli 2007,

 

Eindelijk is het dan zover. We gaan op vakantie en nemen mee…..volgens mij zoals altijd teveel maar het viel allemaal gelukkig wel mee. We waren niet te zwaar beladen in ieder geval volgens de weegschaal. Rond 0930 naar Amsterdam gereden en we stonden rond 1145 op Schiphol te wachten in de rij van Martinair. Joepie !!! Met honderden mensen lekker wachten tot je aan de beurt bent. Een ideaal begin van de vakantie. Alles ging toch nog wel redelijk snel en we waren zo aan de beurt. Gelijk maar in de rij gaan staan bij de douane want daar stond ook weer een flinke rij. We mochten door zonder veel problemen. Even nog gewinkeld en dan is het wachten tot je kan boarden en in het vliegtuig kan stappen. Dit duurde in eerste instantie al iets langer want het vliegtuig was nog niet helemaal ingeladen. Eindelijk mochten we dan naar binnen dus allemaal gezellig de slurf in. Lekker luchtje…

Eenmaal in het vliegtuig en nadat iedereen zat kwam het bericht van de gezagvoerder. Er was 3000 liter kerosine teveel getankt en hij wilde niet verder vliegen. Iedereen was in overleg wat er moest gebeuren en daarop moesten we wachten. Het antwoord na ongeveer een half uur was: we gaan proberen om er 1000 liter uit te krijgen en dan kunnen we gaan. Dus niet want dit lukte niet meer. De teveel getankte brandstof kon er niet worden uitgehaald. Beetje vreemd maar OK. De gezagvoerder kreeg nu toestemming om zijn snelheid te verhogen om die extra brandstof sneller weg te laten branden. Na meer dan een uur stil te hebben gestaan op het platform gingen we eindelijk op weg. We hadden de Polderbaan toegewezen gekregen dus helemaal aan de andere kant van waar we nu stonden.

Het begin ging dus niet helemaal zoals gepland maar we gingen nu dan toch eindelijk weg. Na een poosje langs de kust te hebben gevlogen en de oversteek hadden gemaakt over het Kanaal werd het erg saai uit het rampje. Het enige wat je zag waren wolken en water…heel veel water.

De vlucht zelf was eigenlijk zonder problemen verlopen. Een keer een melding dat er onweer op komst was en dus last konden hebben van turbulentie. De enige onweer die we hadden was in het vliegtuig waar een Dominicaans stel het met elkaar aan de stok kreeg en waarvan de vrouw werd verwijderd.

Tijdens de landing kon je het appartement vanuit de lucht zien. Echt tof. De landing was ok zonder problemen. Op het vliegveld zelf was er ook niets noemenswaardig. We konden overal fijn doorlopen zonder problemen. Erik stond ons op te wachten en we stapten rond 2000 het appartement in. Lekker op tijd naar bed want het was bijna weer een 24-uursdagje.

Vrijdag 20 juli,

 

Wakker geworden op de Dominicaanse. Lekker weertje maar wel erg vroeg wakker. Nederlandse tijd 1030 dus rond 0430 DR tijd. Begint langzaam licht te worden en de honden van de buren en de rest van de buurt worden ook wakker. Veel geblaf en gejank en dat duurt dan even. Vandaag hebben we de auto zo goed als de hele dag. Rond 0930 Erik en kids naar El Colibri gebracht. Vanaf Colibri was ik erchtdoor gereden en ergens een zijweggetje in gegaan en kwam dus helemaal verkeerd uit. Ik dacht dat ik goed zat totdat ik het weggetje zag van Sosua Beach. Beetje verkeerd maar OK. Omgedraaid en naar het appartement gereden. De dames waren al klaar voor de Supermercado, de supermarkt. Even de eerste inkopen gedaan zoals bijvoorbeeld een ontbijt voor straks. Boodschappen worden netjes voor ej in tasjes gedaan en bij de auto afgeleverd. Erg makkelijk. Op naar de Duitse bakker. Waar zat ie ook alweer? Na even zoeken en het onvermijdelijke verkeerd rijden toch het weggetje gevonden waar we in moesten. Een lekker weggetje ook met veel gaten. Even wat brood gehaald en terug naar “huis”. Even lekker ontbeten en een beetje gehangen. Bijna twee uur geslapen want was goed kapot. Daarna weer inde auto op weg naar Herben om de excursies en dergelijke te plannen en om de kilo oude kaas af te leveren. Iedereen daar weer gezien maar we spreken nog steeds bijna geen woord Spaans dus erg lastig te begrijpen allemaal. Alles vastgelegd en betaald en toen weer terug. Wat een zooitje is het hier met het verkeer maar wel erg leuk om te rijden. Weer even wat gehangen en toen moesten we gaan verzinnen waar we wilde gaan eten. Allemaal moeilijke keuzes die je moet doen op vakantie. Trouwens wel vanmiddag mijn hand verbrandt aan het stuur in de auto. Is nu vuurrood en erg gevoelig.

Besloten om naar El Colibri te gaan voor een hamburger zoals je alleen daar kan eten en om even te vragen of Steven, de eigenaar, ons mee wilt nemen op een tochtje de bergen in.

De keuken was gesloten maar Steven was er wel. Potje sambal gegeven en hij was er erg content mee. Geen hamburger maar wel erg gezellig. Uiteindelijk naar Atlantic Blue gegaan en een lekkere pizza gegeten. Kunnen ze bij ons ook een puntje aan zuigen. Lekker gegeten en weer terug naar bed. We waren allemaal goed moe maar ik kon nog niet echt slapen. Even alle muziek en films die ik bij me had op de laptop gezet en ik kon het niet laten om toch nog maar een filmpje te kijken. Alweer 0000 geworden dus echt wel tijd om te gaan slapen lijkt me. Morgen weer een dag.

Zaterdag 21 juli,

 

Vanmorgen rond 0630 wakker geworden door onze buurthonden. Vandaag hebben we geen auto dus we hadden al besloten om niets zoveel te doen vandaag. Even ontbeten en toen het zwembad in. Het water is hier niet echt om af te koelen maar het is wel lekker natuurlijk om erin te springen. De dames hadden besloten om vandaag naar de bakker te gaan lopen. Ben dus benieuwd hoe lang ze er over gaan doen en hoe laat ze terug zijn. En natuurlijk of ze überhaupt de weg terug kunnen vinden. Dat is ook afwachten.

De dames zijn inmiddels terug van de bakker. Chrianne heeft flinke blaren onder haar voeten en heeft er erg veel last van. Ook heeft ze kennis gemaakt met het vrouwtje van de Dominicaanse mug. Niet normaal hoe dik die bulten zijn. Kijk maar naar de foto.

De blaren onder de voet zijn niet kapot maar echt lekker lopen doet ze niet echt. Ze vraagt nu om alles en loopt een beetje te waggelen door het appartement. Hopelijk is het morgen al een stuk minder.

Verder vandaag weer niet echt iets gedaan. Gewoon heel relaxed zoals iedereen die op vakantie gaat eigenlijk.

Vanmiddag nog wel even naar de Supermercado geweest voor een paar boodschapjes. Vanavond heb ik zelf gekookt. Noodles met garnalen, uien en paprika. Beetje sojasaus en wat kruiden en alles uiteindelijk in dezelfde pan. Echt Dominicaans hahahaha. Maar eht was allemaal wel lekker. Verder hadden we nog lekkere olijven meegenomen. Geen echte combinatie natuurlijk maar wel lekker. Het enige nadeel is wel dat je hier moet afwassen terwijl je dat thuis in de vaatwasser kan zetten. Nu komt er wel een vrouw hier om te poetsen maar nu heb ik het maar gelijk gedaan anders gaat het ook maar stinken. Morgen kunnen we dan in het andere appartement. Ik denk dat het morgen ook niet echt spannend wordt. Moet alleen wel die mensen bij het vliegveld afzetten dus weer een ritje a la Dominicana. De eerste keer lijkt het een zooitje maar ben nu wel gewend. Alles gaat gewoon zijn gangetje en het is soms echt het recht de sterkste maar ze doen hun best maar.

Dus morgen denk ik een kort stukje maar voor maandag staat de jeepsafari gepland. Ik denk dat het dan wel een langer stukje wordt met wat meer foto’s.

Zondag 22 juli,

 

Vandaag op het programma…..de verhuizing naar boven. De andere mensen gaan vandaag weer terug naar huis en wij gaan dan naar boven in het andere appartement waar we afgelopen Kerst ook een paar dagen hebben doorgebracht.

Het wordt dus eigenlijk een beetje een luie dag want echt weggaan kan niet omdat ik straks dan naar het vliegveld ga om de mensen weg te brengen. Even wat ontbeten en verzinnen wat we dan wel kunnen gaan doen. Na heel kort overleg werd er besloten om de zwemkleren dan maar aan te doen en in het zwembad te gaan hangen. Heel erg allemaal en je wordt er zo nat van.

Na het zwemmen alvast het grootste gedeelte in mijn koffer gedaan en een paar strips op de laptop gelezen. Leve de nieuwsgroepen en het downloaden ;). Het was dan eindelijk 1430 en we gingen op weg naar het vliegveld. Onderweg nog even bij Herben gestopt. Deze vrouw regelt alles voor ons en zij regelt bijvoorbeeld ook de excursies die we gaan doen en waar het verslag nog van moet volgen. Pakje opgehaald en hoppa richting Puerto Plata Airport. Dit ligt een kleine 10 kilometer van Sosua af en misrijden kan bijna niet. Het is 1 lange weg met op een gegeven moment aan de rechterkant een groot bord met Airport erop. Misrijden is er dus niet bij. TomTom kan thuisblijven zullen we maar zeggen. Mensen afgezet en weer terug naar het appartement. Deze keer weer verkeerd gereden en kon dus voorbij Sosua weer ergens draaien en weer terug rijden naar de afslag die ik moet hebben. Nu was een TomTom wel handig geweest. Eenmaal bij het appartement kon ik er niet in. De deur was op slot. Dan maar even boven kijken. De dames hadden alles al omgehuisd en waren bezig met het verschonen van de bedden. Super, want ik had verder eigenlijk niets meer te doen dan het uitruimen van mijn koffer en alles een plaatsje te geven.

Vanavond hebben we afgesproken met Herben en Miguel om bij Christina te gaan eten. Echt Dominicaans restaurantje met heerlijk eten. Eerst vanmiddag nog even aan Erik gevraagd hoe ik moest rijden maar wist het niet meer echt zeker dus heb een klein omweggetje gemaakt en zijn er toch gekomen. Het ligt namelijk niet echt aan de hoofdweg en de meeste zandweggetjes lijken wel een beetje op elkaar. Herben en Miguel waren er al en ik zat nog niet of de eerste Presidente stond voor mijn neus. Het was reuze gezellig en het eten was echt weer super. Christina had echt weer haar best gedaan. Een salade met sla, tomaat, ui avocado en fijngesneden kool. Verder lekkere aardappelen, heerlijk gebakken vis en niet te vergeten superrijst met een sausje met kip. Echt om je vingers bij op te eten zo lekker. Na het eten vertelde Miguel dat het een Dominicaans gebruik is om na lekker eten alles te laten zakken met een Cuba Libra, oftewel cola, rum, ijs en limoen. Vooral de rum is erg belangrijk en de verhouding rum / cola was ongeveer 80 / 20. Erg lekker maar het slaat alleen wel in als een bom. Gelukkig had ik goed gegeten maar als je een poosje niet meer echt gedronken hebt en je bekertje komt maar niet leeg dan voel je hem wel even. Uiteindelijk zijn we rond 2230 naar huis gegaan met een flinke lading drank op waar je in Nederland allang alles kwijt was geraakt. Maar we zijn in de Dominicaanse Republiek en hier draait alles op rum. Hier is het een “vitaminedrank”. Thuis gekomen en maar gelijk een fles water gepakt om alles een beetje door te spoelen. In bed begon alles te draaien en ik voelde hem dus goed hangen. Gelukkig lag ik nu in bed en hopelijk geen kater morgen maar daar gaan we niet van uit natuurlijk. Ben natuurlijk geen mietje ahum…….

Maandag 23 juli,

 

De eerste excursie staat voor vandaag gepland. Het wordt de Jeepsafari Dominicana Jones. We werden rond 0800 opgehaald bij Hotel El Colibri met een busje omgebouwd tot een jeepachtig iets. Onze gids heette Maximo en de chauffeur heette Carlos. Eerst moesten we de rest van de mensen op gaan halen bij de verschillende hotels in Sosua en bij Playa Dorado. Dit laatste is een klein dorpje op zich met 11 hotels bij elkaar. Daarna nog even bij Puerto Plata het Riu resort op voor de laatste mensen. Toen deze eenmaal ingestapt waren konden we op weg naar de eerste stop. Alles ging via binnenweggetjes omhoog met elke keer een mooi uitzicht. We stopten op een plek waar je een mooi uitzicht had over Puerto Plata. Hier begon trouwens ook voor de kenners de “Kermit on Tour”. Na een Cuba Libre om 1000 reden we verder naar het volgende gedeelte. We kwamen aan bij een Dominicaanse familie en daar kon men zien hoe hier koffiebonen en cacao werd verwerkt. De koffie wordt geplukt, gekookt met bruine suiker en dan gedroogd en gebrand. Dan komt in de stamper terecht en dan krijg je dus vers gemalen koffie. Best sterk maar niet vies. Hier zijn we een poosje gebleven voor de nodige foto’s en dergelijke. We vervolgden onze weg en kwamen uit bij een speksteenfabriek. Hier maakte men allerlei beeldjes en ze lieten ook zien hoe ze dat deden. Verder werd hier een kleine demonstratie gegeven van de locale bezigheid: hanengevechten. Hier wordt veel geld mee vergokt maar ook verdiend. Het begon nu een beetje te druppelen maar er kwam gelukkig niet een bui, het bleef bij druppelen. We gingen nu op weg naar een ranch waar we op de foto konden met Manuel. Dit was dé stier en het was ook een flinke joekel. Iedereen even foto’s maken en weer wat drinken en weer kwam de rum mee. Hier loopt alles op rum niet normaal maar het begint al wel te wennen. Weer een weggetje af naar de asfaltweg en op naar restaurant   was echt Dominicaans. Een salade van fijngesneden kool, rijst, bruine bonen, pasta (voor de toeristen die de rest niet lekker vond), kip en varken. Hier kijkt men niet zo nauw en sommige stukken varken konden nog wel een behandelingentje gebruiken met een SilkEpil. Ook hier goed gegeten en een aantal foto’s gemaakt. Ook was hier een klein houten gebouwtje waar ze met de hand sigaren maakte. Was wel apart om te zien hoe zoiets gemaakt wordt. Na een kleine 30 minuten gingen we dan op weg naar het leukste van de hele excursie. De watervallen!!! Vanaf het restaurant was het ongeveer 20 minuutjes rijden over slechte wegen en dwars door een rietsuikerveld. Op de parkeerplaats zie je nog niets van de watervallen. Je moet hiervandaan nog 20 minuten lopen door beekjes en alles. Echt leuk. Gelukkig had ik mijn waterschoenen thuis al aangetrokken, de dames hadden dat dus niet gedaan en hebben waterschoenen gehuurd. Gewoon linnen schoentjes zonder grip of wat dan ook. Niet echt makkelijk lijkt me als we straks door het water moeten en alles. We gingen met de groep onder begeleiding van twee gidsen richting de watervallen. Ik had al besloten om wel mee te gaan maar niet te gaan klimmen. Hoef hier geen ziekenhuis van binnen te zien. De dames waren ingepakt in een reddingsvest en helm. Zag er heel charmant uit hahaha. Na die tocht door verschillende beekjes kwamen we dan aan bij de eerste watervallen. Hier ben ik dus gebleven en de dames zijn daar verder gegaan. Ondertussen kwamen er andere groepen naar beneden. De gidsen van deze groep lieten een aparte sprong zien. Zij sprongen niet van de waterval van de toeristen maar sprongen van iets hoger. Ik denk zo’n 20 of misschien wel 25 meter naar beneden. De dames zijn inmiddels verder aan het klimmen. Hierbij wordt je geholpen door verschillende Dominicanen die je naar boven trekken en helpen waar ze kunnen. De weg naar beneden was dus een keuze van glijden via een uitgesleten baantje in de rotsen en springen. De laatste optie was vooral bij de laatste twee watervallen de manier. Hier maakte je dan een sprong naar beneden van ongeveer 5 meter. Al met al duurde het denk ik een goed half uur voordat de groep weer terug was. In de tussentijd waren er twee gidsen die sprongen van een kleine 25 meter naar beneden. Toen heel de groep weer beneden was en vol met adrenaline stond gingen we weer op weg naar de parkeerplaats waar ze ons op stonden te wachten met….drinken en niet te vergeten rum. Als je hier weggaat ben je gelijk alcoholist. De excursie zit er bijna op. We moeten nog op de foto met een slang en papegaai. Richting Puerto Plata dus en ergens weer een zijweggetje ingedoken. We kwamen uiteindelijk aan bij een klein huisje waar ze dus een slang hadden en enkele papegaaien. Even foto’s gemaakt en MamaJuana geproefd. Dit is een drankje van verschillende kruiden met rum en / of wijn. Was best de drinken. Dit drankje wordt ook wel de Dominicaanse Viagra genoemd en mensen die moeite hebben met kinderen krijgen worden ook geadviseerd om dit te drinken. Nadat alle foto’s waren genomen konden we op weg naar huis. Onderweg de mensen weer overal afgezet en uiteindelijk stonden we rond 1900 weer bij de auto. We hadden geen van allen echte honger en zijn alleen nog even naar de Supermercado gegaan voor wat snijvlees en wat te drinken. Thuis aangekomen alles uitgeladen en ben ik nog even het zwembad ingesprongen om alles af te spoelen. Vanavond vroeg naar bed want zijn echt allemaal kapot. Morgen weer een dag en er staat een dagje strand gepland. Joepie daar doe je me echt een plezier mee.

Dinsdag 24 juli,

 

Eerst vanmorgen de weblog bijgewerkt en even ge-msned. Vandaag stond (jammer genoeg) het strand op het programma Niet het strand bij Sosua maar we gingen op weg naar Rio San Juan en dan voornamelijk voor Playa Grande. Dit ligt op ongeveer 70 kilometer van Sosua en het is eigenlijk gewoon de weg volgen totdat je de borden Playa Grande tegenkomt. De weg ernaartoe was op een paar flinke gaten flink verbeterd ten aanzien van de vorige keer dat we er heen gingen. Na ongeveer anderhalf uur kwamen we er dan aan. Sandro, een restaurant eigenaar daar bij het strand kwam al direct aanlopen en herkende ons nog. We kregen een mooi plekje in de schaduw. Chrian wilde hier vooral naartoe voor Lambi. Dit is iets wat je hier alleen kan krijgen. Voor de mensen die het niet weten, dit is het beest wat in de grote schelpen zit die als je ze tegen je oor aan houdt de oceaan laten horen. Hier krijg je dus Lambi met een super lekkere rode saus en limoen. Limoen zit trouwens overal bij en dat zijn niet de limoenen die we bij ons in de supermarkt kunnen kopen. Deze ruiken en smaken echt super. Na de Lambi bestelde we het volgende eten. De dames kozen voor de octopus en ik nam de vis. We spraken met Sandro af dat we eerst even wilde gaan zwemmen en dat we daarna kwamen eten. Zo gezegd zo gedaan. Jaja mensen, ondanks mijn grote hekel aan de zee ben ik toch het water ingeweest. Er is geen foto als bewijs maar vraag het maar na bij Chrianne of bij Ester. Na twee keer een mond en neus vol zout water hield ik het weer gezien. Mijn strandtijd zat er weer op voor een tijdje. Na een klein uurtje kwam Sandro met het eten. Dit was echt weer super en het is jammer dat ik geen geur- en smaakfoto’s kan maken, maar ik verzeker iedereen, dit is dus echt lekker. Op dit strand lopen ook een flink aantal honden te schooien. Deze zien er heel wat beter uit dan de meeste uit de stad maar Chrian kon het toch niet laten om de kleinste van het stel eten en drinken te geven. Het hondje was volgens mij de pup die we in december ook al hadden gezien op het strand. Het kreeg al gelijk een naam: Mittens. Gek genoeg kwam ze ook nog als je riep. Chrian was gelijk verliefd en had volgens mij al allerlei wilde plannen in haar hoofd. Op de foto zie je Mittens heel tevreden slapen achter de strandstoel. Na het eten nog even een CocoLoco en een Pina Colada gedronken en daar moest Kermit natuurlijk ook even bij zijn. Tijdens de tijd dat je zit komen er verschillende verkopers bij je langs aan tafel met allerlei dingetjes. Uiteindelijk hebben we weer wat sieraden gekocht waar je uiteindelijk toch niet echt wat aan hebt maar het moet gewoon omdat je op vakantie bent. Het vakantie gevoel zullen we maar zeggen. Uiteindelijk Sandro betaald en bedankt voor het lekkere eten en op weg naar huis. Onderweg nog een foto gemaakt bij een parkeerplaats. Hier werden we ingehaald door een BMW 650i cabrio die even zijn dak naar beneden deed. Echt niet normaal wat voor auto’s je hier soms tegenkomt. Ik ben blij dat we een 4x4 hebben en hier rijden ze gewoon een BMW 6-serie!!!!

Eenmaal thuis nog even lekker het zwembad ingedoken omdat zout van je af te spoelen. Goh wat is een zwembad toch fijn. Geen zout in je neus of mond, heerlijk…

Morgen hebben we weer een excursie. We gaan naar Samana en Los Haitos. Echte Bounty eilanden dus ben benieuwd.

Woensdag 25 juli,

 

Op het programma van vandaag staat er een excursie gepland naar Samana. Om 0630 worden we opgehaald bij Hotel El Colibri. We hebben met Steven, de eigenaar van Colibri, geregeld dat we de auto gelijk daar laten zodat hij hem even na kan kijken qua olie en alles. Zo gezegd zo gedaan, om 0615 parkeren we de auto en geven de sleutels af aan de bewaker. 0630, de bus zal er zo wel aan komen. 0645, nog steeds geen bus en normaal zijn ze hier wel redelijk op tijd. Ondertussen komt Sosua tot leven en rijden de moto concho’s weer af en aan. Een van de rijders stopt even en we babbelen even over van alles en nog wat. Hij wil ons best brengen maar hij vindt de weg bij Samana wel gevaarlijk omdat deze nogal stijl omhoog gaat. Leuk babbeltje en de tijd tikt verder. 0700, we hebben nu toch wel zoiets dat ze of ons vergeten zijn of het hotel niet kunnen vinden. 0715, toch maar even een smsje sturen naar Herben dat we nog steeds hier staan en nog niets gezien hebben wat op een bus lijkt. Ze belt direct terug en zegt dat als er nu geen bus staat er ook geen bus gaat komen. Ze gaat rondbellen wat er precies fout is gegaan. Bij El Colibri druppelt ook zo langzaamaan het personeel binnen en we besluiten om daar maar te gaan ontbijten. We zijn hier nu toch. Kunnen we straks gelijk de sleutel weer terug vragen. Lekker ontbijtje gegeten en even overlegt wat we dan gaan doen. Nog maar even naar de drankhandel voor wat flesjes rum voor as zaterdag als we Herben gaan eten. Ook nog maar even naar de Supermercado voor wat water en snijvlees en een kaasschaaf want Chrian heeft de kaas flink verminkt zullen we maar zeggen. Ondertussen belde Herben terug en vroeg of we waar we waren. Ze wilde koffie komen drinken. Gezegd dat we nog in de Playero rond liepen en we spraken af bij Don Andros, een hotelletje in het centrum. Daar hebben we en kleine 2 uur rondgehangen met de nodige koffie en frisdrank.

Het probleem van vanmorgen was nu ook opgehelderd. Ze hebben vanmorgen bij een ander hotel staan wachten en omdat we daar niet waren zijn ze dus verder gegaan. WE waren opeens verhuist. Probleem opgelost door alles op te schuiven naar vrijdag. De excursie naar Samana van vandaag wordt dus vrijdag alsnog gedaan. Alleen de excursie die voor vrijdag gepland stond moest nu weer verzet worden. We hebben dan een tocht van 3,5 uur op quads en / of buggies in de buurt van Puerto Plata. Ondanks dat het nu droog is kunnen we een hoop modder verwachten dus ik kan niet wachten. Alles komt dus toch nog goed en jullie kunnen dus na vrijdag lezen hoe het ons is vergaan op ons ritje naar het bounty eiland. Voor de rest van vandaag moeten we nu dus iets anders gaan verzinnen……….

 

Deel II

 

Nadat we thuis zijn gekomen en de boodschappen hadden opgeruimd zijn de dames direct naar beneden gegaan om te zwemmen. Ik heb even op msn gezeten en deel I geschreven en geupload. Nadat ik hiermee klaar was ben ik ook naar beneden gegaan en even een duik genomen. Na een uurtje zijn we naar boven gegaan en we waren allemaal flink kapot. We hebben dus een beetje op bed gelegen en op de bank gehangen. Vanmiddag zouden we nog naar El Colibri gaan voor de volgende poging om een hamburgertje te gaan eten. Bij binnenkomst kwamen we direct Monique, de vrouw van Steven, tegen en vertelde haar dus het verhaal van vanmorgen. Gelijk ook even afgesproken om de auto dan vrijdag te laten staan om na te laten kijken en dat was geen probleem. Het enige probleem nu was dat de keuken dus weer gesloten was en we dus niet konden eten. Dan maar even pinnen en brood halen. Pin automaat buiten werking. Zit allemaal lekker mee vandaag. Op naar de Duitse bakker. Het zag er erg dicht uit maar gelukkig hij was wel open. Dan maar weer terug naar het appartement en weer even relaxen. Rond 1800 Sosua weer in om ergens te gaan eten. Herben had ons iets aangeraden en we gingen dus op zoek. We kwamen uiteindelijk uit bij La Puntilla de Piergiorgio. Een hotel met Italiaans restaurant en een superuitzicht. Boven een klif met een mooi zicht op Puerto Plata in de verte. Voor het uitzicht zijn we de vorige keer naar Waterfront geweest maar dit was wel iet mooier moet ik zeggen. Ook hier weer erg lekker gegeten alleen de prijzen die hier werden gehanteerd waren wel iets hoger dan normaal. Ondanks dat erg gezellig en nogmaals erg mooi. Rond 2030 waren we weer bij het appartement. Vanmiddag waren we er al achter gekomen dat we geen stroom hadden. De beheerder die naast ons woont was er niet dus we zouden dat vanavond dus vragen. Iedereen had voor de rest stroom behalve wij. Hij kon het probleem ook niet oplossen maar morgen zou er een elektricien langskomen om het te fixen. Morgen een excursie en dan als we terug komen maar afwachten of alles het doet. We hebben gelukkig niet echt veel bederfelijks in de koelkast dus het maakt niet zoveel uit. Morgen weer een dag…..met stroom hoop ik.

Donderdag 26 juli,

 

Modder, olie, stof en bagger…dat staat er op het programma van vandaag. We hebben voor vandaag een excursie met quads staan. We werden rond 0730 opgehaald en reden naar Puerto Plata. Daar kregen we eerst even een verhaaltje hoe alles werkte en hoe je moest rijden en wat je niet moest doen. Het gebruikelijke verhaal bij dit soort dingen. Rond 0900 dan toch eindelijk weg met zo’n ding. Ik alleen en de dames samen op een quad. Ester hoefde niet zo nodig zelf te rijden en Chrian vond het in eerste instantie ook helemaal niks. Het heeft hier al een poos niet geregend dus het is erg stoffig en in een mum van tijd was het flink stofhappen geblazen. We hadden een fijn klein groepje. Even iets anders.. we moesten in Sosua bij een hotel een stelletje ophalen en je denkt dat je als je op vakantie gaat niet iemand vanuit het dorp kan tegenkomen. Bleken ze alletwee van origine uit Heel te komen en ze woonden nu in Roggel. Zit je aan de andere kant van de wereld kom je die Limburgers nog overal tegen.

Maar nu weer terug bij de tocht. Het ging voornamelijk door het gebeid rondom Puerto Plata en je reed door veel rietsuikervelden. Op zich verandert de omgeving dan wel niet maar het lijkt af en toe wel of je echt in een jungle aan het rijden bent. Af en toe kwam je dan door dorpjes heen en hier en daar een plasje. Chrian vond het eerst niks maar wilde er op een gegeven moment ook niet meer vanaf. Ze had de smaak flink te pakken. Na de eerste stop waar de nodige schilderijtjes werden aangeboden en allerlei andere dingen waar je eigenlijk niets aan hebt gingen we verder op weg naar het strand. Ik heb onderweg ook nog van quad gewisseld want als ik teveel gas gaf, en dat doe ik anders nooit natuurlijk, gaf de mijne een hoop rook en geratel. Ik kreeg de quad van de gids en inderdaad deze rookte iets minder. Ik heb me een beetje laten afzakken in het groepje en op een gegeven moment reed ik achteraan. Nu kon ik zonder brokken te maken even spelen hahahah. Daar ahd ik opgewacht. De rest van de tocht ook achteraan gebleven natuurlijk. De tweede stop was zoals gezegd bij het strand. Hier konden we even het stof van ons afwassen. Jaja mensen, ik ben weer de zee in geweest. Heel even maar toch. Verloor ook gelijk een lens dus moest de terugweg rijden met een lens. Vanaf het strand zaten we al snel op de hoofdweg van Sosua naar Puerto Plata en hebben de laatste kilometers dan ook over asfalt afgelegd. Niet zo leuk natuurlijk maar ok. We hadden het nodige stof al gehad dus dit was wel even rustig. Alles netjes weer geparkeerd bij Funny Bikes en nog even gepraat met de mensen die daar nog aan het werk waren. Deze tour is echt afgestemd op toeristen en is voor iedereen goed te doen. Je kan echter ook een privé tour boeken en dan volg je dus de route voor gevorderden. Deze wordt soms gedaan en dan ga je echt de berg op bij Puerto Plata.

Dit is dus echt iets voor de volgende keer en ik noem geen namen maar een van Kermits vrienden moet dit echt gaan doen. JM ;)

Rond 1300 waren we weer terug bij het appartement. Even snel douchen en we gingen het nog eens proberen om de hamburger te gaan proeven waar we heel de week al zin hadden bij El Colibri. We hebben weer elektriciteit trouwens. Er was ergens een stop kapot gegaan en alles was weer gemaakt. Super!!!

Op naar El Colibri. De keuken is open dus de Dominicaanse hamburger met friet natuurlijk ging er in als Ketellapper. Was weer erg lekker. Verder nog even met wat mensen gepraat die bij El Colibri zaten en toen rond 1600 op ons gemakje naar huis. Het wordt vandaag weer vroeg naar bed want morgen gaat de wekker weer om 0530. Het bounty eiland staat dan weer op het programma. Nu maar hopen dat alles nu wel klopt bij de reservering en dat we niet weer voor niets staan te wachten. Dus morgen foto’s van palmbomen, witte stranden en een mooie blauwe zee…….

Vrijdag 27 juli,

 

“Save the best for last” zeggen ze in Amerika. Gisteren kregen we een telefoontje van Herben. De excursie naar Samana ging kon vandaag niet doorgaan en moest verzet worden. Dus vandaag geen foto’s van witte stranden en palmbomen. De excursie is nu verzet naar woensdag dus nog heel even wachten.

Het voordeel was wel dat we vandaag niet weer vroeg uit bed hoefde te komen. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Ik ben gisteren gaan slapen en kwam er vanmorgen rond 0930 pas uit met een knallende koppijn. En nee dat was niet van de drank van gisteren. We besloten om dan maar naar Cabarete te gaan om een beetje rond te lopen en wat te gaan eten. Cabarete is een echt surfstrand en er lopen dus ook heel wat “dudes” rond. De meeste winkeltjes zijn ook helemaal aangepast en als je een paar Havaianas wilt hebben (Ilse) dan heb je hier keus genoeg. Herben had van de week al een keer gezegd dat als we in Cabarete zouden zijn ergens moesten gaan eten. Het enige probleem was dat we de naam waren vergeten. Geen nood, even bellen en we wisten waar we naartoe moesten. Het werd “La Casa del Pescador”, oftewel het huis van de vis. Eenvoudig tentje met (alweer) lekker eten. De dames hadden een speciaal bord gekozen met allerlei schaaldieren en ik had een Mahi Mahi, een of ander stukje vis, met heel veel knoflook. Als afsluiter nog een cocktailtje en daarna weer op weg naar de auto. Nog even snel wat water gehaald bij de supermarkt en toen weer naar huis. Even lekker een paar uur gehangen in het zwembad en straks even douchen en dan een avondje casino. Zal wel weer niks winnen maar het is wel leuk om hier te doen.

Zaterdag 28 juli,

 

Voor vandaag staat er niet echt veel op de agenda. We hebben alleen iets staan voor vanavond want we zijn uitgenodigd bij Herben om te komen eten en om de nodige Cuba Libre’s te drinken denk ik.

Vanmorgen even snel ontbeten en overlegt wat we zouden gaan doen. Niet zo heel veel, de dames wilde nog even gaan winkelen dus die heb ik afgezet in Sosua en ben zelf gewoon naar huis gegaan om even niets te doen. Ook wel eens lekker even helemaal niets om je heen. Alleen Helena, de werkster, was bezig in huis. Na een paar uurtjes kwamen de dames thuis van het winkelen. Omdat we vanavond bij Herben gingen eten hadden ze voor iedereen een paar kleine dingetjes meegenomen. Voor Miguel natuurlijk rum, voor Herben een paar olielampjes, voor de jongens een luchtje en voor de dochter van Miguel een armbandje. De rest van de dag niet meer gedaan dan wat nodig is dus eigenlijk niks. Heb Skype weer aan de praat gekregen zodat we goedkoper naar het thuisfront kunnen bellen. Al met al dus een zeer vermoeiende dag. Rond 1800 zijn we richting Herben en Miguel gegaan. Eerst een zelfgemaakte FruitPunch wat Miguel had gemaakt. Was erg lekker maar volgens Miguel was deze niet goed. Even wat gedronken en toen kwam het eten. Het wordt een beetje eentonig maar het was weer erg lekker. Er was kip uit de oven,rundvlees in een sausje, een salade van bietjes met van alles en nog wat, natuurlijk rijst, fruitsalade en komkommers. Chrian kon het weer niet laten om de honden de afgekloven botjes te geven. Ze had ze eerder al omgekocht met een paar Pedigree botten dus ze kon al niet meer stuk. Na het eten kwam de Cuba Libre op tafel. Eigenlijk weer teveel gedronken maar het was wel lekker. Heel de avond hebben we een beetje gezauweld en rond 0145 zijn we dan toch maar naar huis gegaan. Morgenavond mogen weer komen eten en dan maakt Miguel weer wat anders lekkers. Het zal ook wel lekker zijn want ik heb tot nu toe nog niet echt iets vies gegeten. Morgen dus weer een kort stukje denk ik en vanaf maandag komen de verhalen weer los.

Zondag 29 juli,

 

Vanmorgen wakker geworden van buikpijn. Gelijk naar de badkamer gegaan en het ging niet zo goed laten we het daar maar op houden. Veel kramp en gewoon heel moe. Even een paar uurtjes op geweest maar rond 1130 weer naar bed gegaan en toen werd ik pas rond 1700 wakker. Niks gehoord dus echt in coma. Rond 1800 werden we weer bij Herben verwacht dus even snel onder de douche en aankleden. We waren goed op tijd en verteld van de buikpijn en alles. Miguel had daar pilletjes voor en deze werkte echt super. Geen last meer gehad. Ik weet niet wat het was maar dat boeide ook niet, de kramp was weg. Er was weer erg lekker gekookt. Kip gevuld met van alles en nog wat, platanos oftewel gebakken groene banaan en weer een soort van puree wat een beetje te vergelijken is met hutspot maar toch ook weer niet. Eigenlijk niet te beschrijven maar wel lekker. Na het eten weer een paar Cuba Libre’s gedronken. Vanavond hebben we het niet te gek gemaakt omdat er morgen weer een excursie staat gepland. De dames gaan zwemmen met dolfijnen en haaien in Ocean World in Puerto Plata. Dat verhaal is dus binnenkort te lezen.

Maandag 30 juli,

 

Vandaag gaan de dames naar Ocean World. Om 0825 heb ik ze afgezet bij El Colibri. De bus was netjes op tijd en ik had de dag nu voor mezelf. Lekker even ontbijten bij Colibri . Ik was er immers toch. Had rond 0930 afgesproken bij Herben voor de koffie, maar dat werd een paar minuutjes later omdat het gewoon gezellig was bij het ontbijt. Rond 0945 zat ik bij Herben aan de koffie. Vandaag gaan we even naar Cabarete voor een hangmat. Miguel ging ook mee voor de onderhandelingen. Dit liep eigenlijk op niets uit en daarbij vond Miguel de kwaliteit ook gewoon slecht. We zijn dus met lege handen thuis gekomen. Helena, de werkster, was nog bezig in het appartement. Heb de laptop gepakt en ben lekker een beetje gaan internetten. Er waren een paar mensen online bij MSN dus gewoon even gezellig gebabbeld. Rond 1800 ben ik weer richting Colibri  gereden en ik had al direct een biertje voor mijn neus staan. Zoals iedereen weet is het natuurlijk onbeleefd om die dan niet netjes leeg te drinken, een hele opoffering dus. De dames waren ook redelijk  op tijd terug dus we konden nog even wat boodschapjes doen. Thuis een simpel hamburgertje gemaakt en daarna weer op tijd naar bed. Hieronder volgt het verhaal van de dames van hun bezoekje aan Ocean World.

 

Chrian d’r stukje:

Maandagmorgen om kwart over acht ’s morgens bracht Jeroen ons naar El Colibri. Om 8.25 uur werden we opgehaald om naar Ocean World te gaan. We zouden vandaag onder andere met dolfijnen en haaien gaan zwemmen.

Toen we eenmaal in het busje geïnstalleerd waren, dat was namelijk nog een hele klus want we hadden net een zitplaats bij de wielen dus het was nogal een gedoe om je benen kwijt te kunnen, maar we gingen op weg. Tijdens de rit er naartoe lieten ze ons een haven zien, nou ja bent een knappe als je daar een haven uit kunt halen, het waren een aantal schotten besmeurd met ik weet niet wat en je zag een paar boten liggen… maar goed het gaat om het idee zullen we maar zeggen.

Bij Ocean World aangekomen reed het busje een klein rondje voor de ingang om te laten zien waar het casino lag en het luxueuze restaurant… Ester en ik keken elkaar aan en besloten meteen dat we daar niet voor gekomen waren we wilde gaan zwemmen. Ook was er een reusachtig opblaasbare glijbaan waar we vanaf konden. Het eerste ritje zou gratis zijn en daarna moesten we betalen. Daarna werden we voor de ingang afgezet. We liepen naar een balie waar we onze gegevens doorgaven, we kregen zo’n charmant plastic bandje (zo eentje die je ook bij een all inclusive hotel krijgt) waar we de hele dag mee rond mochten hobbelen. Op het bandje stond de tijd aangegeven wanneer we met de haaien en wanneer we met de dolfijnen mochten gaan zwemmen, en nee we konden er niet over discussiëren. Maar om eerlijk te zijn waren we er wel blij mee want we hadden het verspreid over de dag. Verder kregen we een plattegrond en we hadden meteen in de gaten dat het park een soort van pretpark was. Niet helemaal wat ik me er van had voorgesteld dus ik was benieuwd. Verder stond er bij de plattegrond vermeld wanneer wat te zien was, nou de hele dag zat volgeboekt met shows. ’s Morgens waren dezelfde shows te zien als ’s middags maar het volgde elkaar steeds op waardoor en geen moment was dat er niks te beleven zou zijn. Verder konden we gaan snorkelen door een rif, we konden door het zogehete ‘rainforest’ lopen en we konden op vooraf gezette tijden foto’s laten maken met tijgers, zij achter het glas en wij ervoor. Bij de tijgers was ook een zwembad waar je eventueel zou kunnen zwemmen.

Eenmaal binnen aangekomen nam een gids ons meteen mee naar de dolfijnenshow, deze was net begonnen. We zaten meteen in de sfeer :) Het was best wel spectaculair om te zien wat die dolfijnen, na flink wat training, allemaal kunnen. Toen deze show af gelopen was besloten we om naar de haaien te gaan, konden we meteen kijken wat ons later die dag te wachten zou staan. De show werd erg leuk gebracht. Er stonden vijf stoere mannen in het water waarvan twee contant grapjes aan het maken waren. Ze kregen het publiek echt goed mee en er heerste een gezellig sfeertje.

Vervolgens zijn we naar de vogelshow geweest. Deze was niet zo heel spectaculair. Er waren papegaaien die door een hoepel moesten vliegen, ringen om een paaltje doen en aan een belletje rammelen. Het laatste was op zich best grappig. Het publiek moest twee getallen noemen, eerst onder de tien en later onder de twintig. De papegaai moest deze getallen bij elkaar optellen en vervolgens het belletje zo vaak laten rammelen als de uitkomst van deze som. Na de vogelshow hebben we de zeeleeuwenshow gezien. Deze was wederom hilarisch… Ze hadden de dieren zo getraind dat hun bewegingen erg grappig waren. Zo speelden ze verstoppertje. Vervolgens werd het deuntje van Pink Panter eronder gezet en de zeeleeuw keek bij het juiste deuntje om het hoekje, bij het juiste deuntje hield hij zijn flipper, of hoe dat ding ook mag heten, boven zijn ogen.

Na deze show was het tijd om met de haaien te gaan zwemmen. We moesten ons eerst allemaal verzamelen en vervolgens moesten we heel erg aantrekkelijk flippers en snorkelattributen passen. Toen iedereen zijn spullen had gingen we niet naar de haaien, maar we gingen eerst met de lievelingsdieren van Steve Irwin zwemmen, en nee dat waren geen krokodillen maar van die lieve platte gladde, ja precies, roggen. Ze hadden voor de zekerheid maar de giftige naald uit de staart verwijderd…Maar goed we mochten de roggen voeren, aaien en we mochten er tussen snorkelen. Ik vond het allemaal nogal leuk en wilde lachend te water gaan maar goed de eerste plens zout water had ik daardoor al meteen in mijn mond zitten. Dus mensen als je wilt gaan snorkelen raad ik je aan om niet onder water te lachen… tenzij je van zout water houdt natuurlijk. Nadat iedereen het een beetje onder de knie had werd het tijd om naar de haaien te gaan. Er werd kort aan ons uitgelegd wat we moesten doen en we werden ingedeeld per haai. Ester en ik hadden haai nummer 4. De show werd opgevoerd en na een tijdje mochten we met de haaien in het water. In eerste instantie mochten we alleen gaan zitten. We kregen de haai op onze schoot gelegd, ik natuurlijk bij de kop van de haai… vond ik namelijk een leuker idee dan bij zijn staart want je weet maar nooit wat daar allemaal uitkomt. We mochten de haai achter de ogen aaien en natuurlijk onze hand NIET in zijn mond steken. Vervolgens werd de haai omgedraaid en mochten we hem op zijn buik aaien. Er werd ons haarfijn uitgelegd hoe we konden zien of het een mannetje of vrouwtje was en daarna draaiden ze hem weer om. Vervolgens liet ie een lekker stukje vis vallen voor de mond van de haai en Ester schreeuwde het uit want de haai vrat dat arme beetje natuurlijk in een reflex op. Vervolgens mochten wij om de beurt de haai een visje voeren (het visje was wel dood want anders doe ik dat niet want dat is zielig). Na dit gedaan te hebben mochten we weer uit het water en mochten we onze te water attributen gaan halen en aandoen. We mochten het water inglijden en vervolgens met ze gaan snorkelen. Wat gaf dit een kick!! Natuurlijk begon ik weer eens flink te lachen onder water wat wederom inhield dat mijn zoutgehalte ernstig werd bijgevuld. Helaas moesten we er op een gegeven moment weer uit. We hadden de spullen ingeleverd en besloten, aangezien het toch al een uur was, om maar even iets te gaan eten en drinken. We kozen voor het buffet. Het zag er allemaal erg lekker uit. We gingen buiten op het terras zitten en hebben genoten van het uitzicht over het hele park. Natuurlijk kwamen er allemaal vogeltjes op het terras en ik begon ze wat eten te geven. Toen de buikjes van de vogeltjes verzadigd waren kwam ik er achter dat er een heel groot geel bord met zwarte letters voor mijn neus hing waarop stond AUB DE DIEREN GEEN ETEN GEVEN. Ach ja wat zullen we zeggen; toeristen hè.

Na het eten hebben we wat rondgewandeld door het park. We hadden alle shows al gezien dus we besloten te gaan wandelen. Het snorkelrif bleek niet veel voor te stellen dus we besloten dat onderdeel over te slaan. We besloten om naar het rainforest te gaan. Daar aangekomen liepen de mensen van de vogelshow voorbij met de papegaaien, die wilde ik natuurlijk even aaien. Vervolgens liepen we de volière in waar zich allemaal lovebirds bevonden. We kregen wat voer in onze handen gedrukt en ze kwamen meteen gretig aangevlogen. Ze zaten op een gegeven moment overal, op mijn hoofd, schouders, handen en noem maar op. Op het laatst kregen we nog een souvenir van ze mee want al dat voer gaat er wel smakelijk in maar komt er natuurlijk ook wel weer eens een keer uit. Dus had een lekker poepje van ze als aandenken. Natuurlijk snel even schoongemaakt en we gingen verder met onze sightseeing. Het zoeken naar de tijgers was nog een heel gedoe maar uiteindelijk vonden we ze. Dat stelde niet zo heel veel voor. Ze lagen achter glas. Eentje was een het zwemmen en de ander lekker aan het zonnen dus dat hadden we wel vrij snel gezien. Daarna was het bijna tijd om naar de dolfijnen te gaan. We gingen nog ergens even zitten waar we uitzicht hadden op enkele bassins van de dolfijnen en genoten van het heerlijke weertje, nog wat foto’s gemaakt en toen was het toch echt tijd om ons gereed te maken voor de dolphinswim. We kregen een enorm sexy lifevest aan en vervolgens werden we meegenomen om uitleg te krijgen waar we de dolfijn wel en niet mochten aanraken. We kregen uitleg over hoe we konden zien of het een mannetje of vrouwtje was en vervolgens mochten we te water. Ik moet wel zeggen dat een een afgedraaid riedeltje was maar het was erg leuk. Eerst mochten we de dolfijnen in een rijtje aaien, de dolfijnen kwamen voorbij gezwommen. Vervolgens mochten we ermee op de foto, we kregen een kus en mochten met ze dansen door ons vast te houden aan de flippers. We mochten ze aaien en een visje geven. Natuurlijk werden daar weer wat grapjes gemaakt en zo slim als ik ben ik geloof ook alles. Zegt zo’n trainer tegen mij dat ik dat visje in mijn mond moet doen omdat de dolfijn het anders niet eet. Dus ik wil dat ding tussen mijn tanden stoppen…. Maar goed hij roept nog net op tijd dat het een grapje is… ik stond zwaar voor lul… Daarna mochten we halverwege het bassin zwemmen en sprong flipper over ons heen. Als laatste mochten we ons om de beurt  vasthouden aan de vin bovenop de rug. We moesten halverwege het bassin zwemmen en ze zouden met zijn tweeën van achteren komen. Bij de eerste persoon ging dat mis want ze greep mis. Ze mocht het nog een keer overdoen. Vervolgens ging het bij een aantal personen goed en daarna begon één dolfijn streekjes te vertonen. Deze dolfijn kwam te laat aan waardoor iemand maar door één dolfijn werd voortgetrokken en uiteindelijk zwom hij helemaal weg… daarna hadden ze beide geen zin meer. De trainers besloten om naar een ander bassin te gaan toen er nog vier mensen te gaan waren… en uiteindelijk mocht ik… wat een super ervaring!!! Ik had echt een mega glimlach op mijn gezicht, en weer een plens zout water in mijn mond, maar dat had ik er dik voorover. Het was echt super. 

De dag liep langzaam ten einde. Nog even door het winkeltje gelopen, de foto’s bekeken die gedurende de haaienontmoetingen dolfijnenontmoeting van ons genomen waren en uiteindelijk nog wat gedronken. Om half zes zaten we weer in het busje terug naar El Colibri waar Jeroen, aan het bier, ons zat op te wachten…. Het was echt een super dag!!!

Dinsdag 31 juli,

 

Vandaag gaat Steven van El Colibri ons een beetje rondrijden. Eerst het belangrijkste gedaan voordat je de bergen ingaat,de auto voltanken. We vertrokken richting Puerto Plata en gingen via een zijweggetje de bergen in richting Santiago. Een hele mooie route met heel veel mooie uitzichten. Naarmate we verder de bergen ingingen werd de weg eigenlijk steeds slechter. Eenmaal in de heksenketel van Santiago belandt te zijn werd de weg weer goed berijdbaar. In de stad zelf moesten we even zoeken waar we nu precies heen moesten. Gelukkig was Steven erbij en na een paar keer navragen zaten we op de goede weg richting de watervallen van Jara Bocoa. Onderweg hebben we ergens weer goed gegeten en na een paar keer vragen kwamen we bij de eerste waterval. Je moest een stukje lopen en een trappetje naar beneden maar dan had je echt een mooie waterval. Natuurlijk war foto's gemaakt en toen weer terug naar de auto. Op het parkeerplaatsje even gevraagd hoe we moesten rijden naar de volgende plek. We kwamen ergens midden in Jara Bocoa uit. Daar maar even gevraagd of ze hier misschien geen hangmatten hadden. Ze verkochten ze daar niet, daarvoor moest je bij Santiago zijn. Ja dat wisten we zelf ook. Eventjes overlegd wat we zouden gaan doen en toen besloten om de watervallen te laten liggen en weer richting Santiago te rijden. Ook in verband met de tijd natuurlijk want de tijd was echt voorbij gevlogen. Op de weg bij Santiago hebben we uiteindelijk twee tweepersoonshangmatten voor een leuke prijs. We zouden via Moca teruggaan maar we moesten ook weer tanken want de bergen zaten er weer aan te komen. Bij het eerste tankstation was geen electriciteit dus tanken was niet mogelijk. Ondertussen kwam de E van de benzinemeter steeds dichterbij. Even nagevraagd en viavia zouden we bij een benzinepomp moeten komen. We kwamen weer midden in een stadje terecht en uiteindelijk konden we dan tanken. Gaf meteen toch een prettiger gevoel. Eenmaal getankt de weg weer even nagevraagd en we kwamen weer op een hoofdweg terecht. Het probleem was alleen dat we eigenlijk de bergen in moesten maar ze bleven de hele tijd aan onze linkerkant. Onderweg ontzettend veel lol gehad vooral toen Steven op een gegeven moment zei dat hij een naam herkende op een bordje. Hij wist alleen niet zeker of hij er doorheen was gereden of er iets over had gelezen. Iedereen aan wie we de weg vroegen bleef ons rechtdoor sturen. Tuurlijk kwam je er ook zo alleen dat was dus erg ver om. De bergen die we nog steeds over moesten lagen nog steeds aan de linkerkant. Uiteindelijk zijn we dus om de bergketen heen gereden en via Nagua teruggekomen. Ik zal proberen om aan de hand van een kaartje te laten zien wat de bedoeling was en wat we nu dus hadden gereden.

Het was gewoon een supertrip en we hebben erg veel gelachen. Rond 2145 zijn we bij Cabarete op het strand iets gaan eten. Het duurde even voordat iedereen weer een beetje kon lopen maar oke. Het eten was weer erg goed en het tentje op zich was ook super.

 

Rond 2330 hebben we Steven afgezet bij El Colibri en konden we lekker naar bed. Het wordt een kort nachtje want morgen gaan we dan toch echt naar Samana en het bounty eiland. Ben benieuwd ofdat ze nu wel op tijd zijn en niet weer bij het verkeerde hotel staan.....we zullen zien.

Woensdag 1 augustus,

 

Eindelijk Samana. Als het goed is worden we vandaag om 0630 opgehaald om naar Samana te gaan. Waren we gisteren een kleine 60 kilometer vandaan dus hadden misschien net zo goed daar kunnen blijven.

Stipt om 0630 kwam de bus netjes voor rijden en de gids bood nogmaals zijn excuses aan. In Cabarete hebben we de rest van de groep opgehaald, alleen maar Duitsers en twee Nederlanders. Tomas, zo heette de gids, legde alles netjes uit in het Nederlands en in het Duits. Hij had goed zijn huiswerk gedaan want hij kon ook veel vertellen over Nederland en Duitsland. Ergens tussen Cabarete en Playa Grande werd er gestopt voor ontbijt. Gewoon Dominicaans met aardappelpuree en fruit en speciaal voor de Europeanen gebakken worstjes. Niet echt speciaal maar goed te eten. Na deze stop hebben we nog 1 plaspauze gehad en toen kwamen we dus aan bij Samana. Een erg leuk stadje zo op het eerste gezicht. Jammer genoeg hadden we geen tijd om er even door heen te struinen want de boot lag al te wachten. We gingen op weg naar Los Haitos, een groot natuurreservaat. Hier hebben we pelikanen, fregatvogels en gieren gezien. Was heel leuk ook omdat de kapitein de speedboot op volle snelheid om de eilandjes heen gooiden. Na het bekijken van een grot op een van de eilandjes gingen we dan naar het bounty eiland. Dit viel eigenlijk het meeste tegen omdat het eiland voor het grootste gedeelte niet bereikbaar was omdat er een groot resort op stond. We mochten over een klein stukje strand en het weggetje ernaartoe stond stampvol met winkels waar je de nodige zooi kon kopen die je bijna overal wel vindt. Hier hebben we gelunched en dat was eigenlijk ook minder. Niet vies maar ook niet echt lekker. We bleven twee uur op dit eilandje en we zouden rond 1500 weer met de boot vertrekken naar het vaste land voor de tocht terug naar huis. We hebben niet gezwommen daar maar zijn lekker onder een boom in de schaduw gaan liggen en hebben lekker geluierd. Om 1500 met de boot weer terug en in de haven van Samana kregen we even een demonstratie van de kapitein wat hij allemaal kon. Rond 1530 zaten we weer in de bus. Vanaf Samana tot aan Playa Grande mis ik het allemaal een beetje. Inmiddels was de gids bij ons komen zitten en hebben gepraat over de verschillen tussen Nederland en de Dominicaanse Republiek. Uiteindelijk hebben we e-mail adressen uitgewisseld. Het is de bedoeling dat hij in het Spaans mailt en dat ik hem in het Nederlands antwoord dus ben benieuwd hoe dat gaat worden. Rond 1830 stonden we weer bij El Colibri en hebben de auto even gehaald en zijn snel naar huis gegaan om te douchen en om te kleden.

Vanavond heeft Janet een Dominicaanse Rijsttafel gemaakt en Steven had gisteren aan ons gevraagd of wij daar ook niet bij wilde zijn. We zaten met een gezellig groepje, allemaal Nederlanders, en tijdens het eten bleek dat een koppel die bij El Colibri verbleven uit Zwijndrecht kwamen en nu dan in Hendrik Ido Ambacht woonden. Dit koppel had hier een ander bedrijfje opgekocht en wilden dat nu verder gaan runnen. Voor de volgende keer gaan we daar zeker naar toe natuurlijk. Het eten was een mix van Indonesich, Surinaams en Dominicaans en was echt super. Daarna nog wat gedronken en rond 2330 lagen we lekker in bed. Voordat we weggingen was de stroom weer eens uitgevallen maar gelukkig na een paar minuten piepte de airco weer aan en hadden we dus ook weer licht. Morgen staat de terugreis op de planning samen met het afscheid nemen van iedereen dus niet zo leuk eigenlijk maar ja we moeten weer gaan werken………

Donderdag 2 augustus,

 

Vandaag gaan we weer naar Nederland toe. Ik heb er helemaal geen zin maar helaas we moeten. Rond 1000 hebben we afgesproken bij Herben voor de koffie. De spullen hadden we gisteren al grotendeels ingepakt dus dat was al gedaan. Bij Herben lekker koffie gedronken en Miguel had speciaal voor ons koeken en gebak gehaald. We waren weer eens blijven hangen en rond 1200 zijn we toch maar weggegaan. Afscheid genomen van iedereen en we zouden Herben als het goed is nog op het vliegveld zien. Chrian wilde als afscheid bij Atlantic Blue gaan eten. Zo gezegd, zo gedaan. Lekkere garnalen gegeten met een prutje en met een voldaan gevoel naar het appartement teruggereden. Helena was bezig in het appartement en daar hebben de dames even mee gebabbeld. Wel met handen en voeten maar iedereen begreep het. Rond 1500 van iedereen bij het appartement afscheid genomen en toen naar El Colibri omdat Steven ons naar het vliegveld zou brengen. Even nog wat gedronken en toen samen met Monique naar het vliegveld gereden. Omdat Janet gisteren langer had gewerkt wilde ze vandaag eerder naar huis en Steven zou het van haar dan overnemen.

Bij het vliegveld hadden we het geluk date er vlak voor ons een paar bussen waren gestopt dus het was erg druk. Omdat we twee hangmatten hadden gekocht ging Chrian deze even in laten sealen. Kost een paar euro en je kon het dan als handbagage meenemen. Herben was ook aan het werk en daar hebben we nog even mee gebabbeld. Na de controles konden we dan door de metaaldetector maar niet voordat we onze schoenen hadden uitgetrokken. Leuk grapje maar iedereen deed het en het maakt dan ook allemaal niet meer uit. Vliegtuig kwam op tijd en we waren dus ook weer op tijd op het vliegveld van Punta Cana waar we de tussenstop hadden. Dit duurde langer dan gepland omdat de verlichting in het middengedeelte van de passagiers niet goed werkte. Dan gaan ze maar slapen ofzo geen probleem lijkt me. De terugvlucht ging verder zonder problemen. Dat ’s nachts vliegen is en blijft een saaie bedoeling. Beetje elke keer ingedommeld maar niet echt kunnen slapen. Bewaar ik wel voor morgen als ik thuis kom.

Vrijdag 3 augustus,

 

De dag begint het vliegtuig vandaag. Ik zou alleen niet zo goed weten waar wat het is donker. Het enige dat ik wel met zeker weet is dat er veel water ons ligt. De nacht duurt altijd echt lang als je niets kan doen of als je niet kan slapen. De films op de DigiPlayer in het vliegtuig heb ik al gezien en de kwaliteit is echt bagger. Maar ja je moet wat dus je start weer eens iets op. ’s Morgens hebben we eindelijk weer iets te zien vanuit het raampje en we zijn dus bijna thuis. Rond 1200 hadden we dan weer de Nederlandse bodem onder onze voeten. Het langste was weer eens het wachten op de koffers. Bij binnenkomst van de hal op Schiphol even moeten zoeken naar de broer van Herben om iets af te geven en toen konden we dus op weg naar het Limburgse zoals ze dat noemen. Even wachten op de bus naar de parkeerplaats en toen een heel lang stuk lopen naar de auto zelf. We stonden bijna aan het eind dus een lekker stukje lopen. Had in het begin nog wel even problemen met het schakelen. Was nu twee weken gewend om in een automaat te rijden dus heel de parkeerplaats in zijn 1 en daarna na het invoegen op de rijksweg in zijn 4 gereden. Kwam vooruit maar niet zoals het hoorde. Onderweg stopte we even bij een benzinepomp voor wat te eten en drinken. Ik ging even de ruiten schoonmaken en ik viel dus bijna uit de auto. Ook weer wennen, een gewone auto in plaats van een terreinwagen. Onderweg geen problemen gehad en nadat we Ester hadden thuisgebracht reden we rond 1615 het park weer op naar huis. Dit was dus de vakantie. Het gewone leven komt weer en dus ook een einde aan deze weblog.

Ik hoop dat iedereen het een beetje leuk vond om te lezen en dat we een beetje een indruk hebben kunnen geven van onze tijd in de Dominicaanse Republiek.

 

Groetjes

 

 

Jeroen